Opis ogólny
Szlak pieszy żółty
Szczegóły obiektu
Szlak pieszy żółty
Długość szlaku wynosi ok. 4 km, a jego przejście zajmuje ok. 2 godz. Szlak żółty jest pętlą.
Na niektórych odcinkach pokrywa się ze szlakiem czerwonym. W połączeniu z nim można
go traktować jako osobną, krótką wycieczkę na Jelenią Górę i wokół rezerwatu „Paraszyńskie Wąwozy” bądź jako dodatkową pętlę do wycieczki szlakiem czerwonym. Przebieg szlaku
w większości pokrywa się z przebiegiem leśnej ścieżki edukacyjnej „Wokół rezerwatu” (stylizowany znak sowy) a także z trasą szlaku rowerowego Lębork-Trójmiasto. Można
go rozpocząć i zakończyć przy leśniczówce Paraszynek lub w innym, dowolnym miejscu.
Opis szlaku (kierunek: mogiła – Jelenia Góra – poletko łowieckie)
Z leśniczówki kierujemy się skrajem lasu na południe. Tuż za leśniczówką można odbić w prawo, by po niespełna 5 minutach dotrzeć do mogiły.
Historia tego grobu sięga początku XX w. Jest to pomnik miejscowego dziedzica
z Bożegopola Małego. Tutejsza ludność podaje dwie okoliczności jego śmierci: poniósł go koń lub popełnił samobójstwo.
Szlak zasadniczy biegnie dalej, mija wiatę turystyczną/pole biwakowe i wspina się wąwozem na Jelenią Górę. Tuż za podejściem umocnionym płytami skręca w lewo odłączając się od szlaku czerwonego i biegnie drogą stokową po granicy rezerwatu „Paraszyńskie Wąwozy” (zielona ciągła opaska na drzewach). Po ok. 200 m ponownie łączy się na krótko ze szlakiem czerwonym.
Osoby idące tym szlakiem zachęcamy do wydłużenia wycieczki o wejście na Jelenią Górę. Jest tam ustawiona wieża widokowa, z której można podziwiać rozległy widok na bliższą i dalszą okolicę.
Po zejściu z wierzchołka, na przepuście, szlaki rozchodzą się. My skręcamy w lewo
i gliniastą drogą, wśród morenowych pagórków obchodzimy rezerwat. Po 5 minutach mamy możliwość poczuć się jak w Beskidach. Po pewnym czasie opuszczamy najwyższe pagórki. Idziemy wzdłuż ogrodzonej uprawy.
Grodzenie upraw jest koniecznością – w ten sposób leśnicy zabezpieczają najmłodsze pokolenie lasu przed uszkodzeniami powodowanymi przez sarny, jelenie i ... ludzi. Pamiętaj proszę, wejście na uprawy leśne jest niedozwolone.
Mijamy młode lasy sosnowo-brzozowe i dochodzimy do Kasztanowej Drogi.
Kasztanowa droga to pozostałość po dawnym osadnictwie. Inne ślady dawnej bytności człowieka, jak stawy hodowlane z resztkami zastawek, okazałe dęby czy kilkanaście gatunków drzew krajowych i introdukowanych (czyli pochodzących
z innych rejonów świata) można odszukać, skręcając na leśną ścieżkę edukacyjną (stylizowany znak sowy, zielony na żółtym tle).
Szlak żółty skręca w lewo, a zaraz potem w prawo omijając poletko łowieckie. Droga gruntowa wyprowadza nas na skraj lasu, skąd rozpościera się widok na pradolinę Łeby
a dalej na wieś Bożepole Małe. Dochodzimy do leśniczówki i w tym miejscu kończy się pętla. Stąd możemy wybrać się na znacznie dłuższy szlak czerwony lub wrócić
do Bożegopola.
| Nadleśnictwo: | Nadleśnictwo Strzebielino |
| Lokalizacja: | W lesie |
| Typ: | Szlaki turystyczne |
Dodatkowe opcje
|
December 2008 |
|
||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Su | Mo | Tu | We | Th | Fr | Sa |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 |
Sonda:
Najmniejszym ssakiem łownym w Polsce jest
